• Sani

Azienda Agricola Saxu

Έγινε ενημέρωση: 18 Ιουλ 2021

#Italy #workaway #myfriends #firststory

For the English version,

switch the language to English at the bottom of the page!

Δεν μπορώ να προχωρήσω να γράφω ιστορίες αν δεν αναφέρω το πρώτο μου ταξίδι σε φάρμα, στους φίλους μου Ρόζα και Πάολο. Βρίσκονται στη βόρεια Ιταλία, δίπλα από τη Γένοβα και ονόμασαν τη φάρμα τους Azienda Agricola Saxu.


Το μόνο που χρειάστηκε για να φτάσω εκεί ήταν μια σύντομη διαδρομή από το κεντρικό σταθμό τρένων στο Μιλάνο και εδώ που τα λέμε, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να περνάς χρόνο ταξιδεύοντας με τρένο κάπου, πόσο μάλλον σε νέα μέρη. Οι φίλοι μου ήταν στον τελικό σταθμό να με παραλάβουν! Και φυσικά με το σκύλο τους, την Πίτα (ναι ναι από το πίτα γύρος). Με μύρησε και πολύ σύντομα με δέχτηκε στην αγέλη.


Μπήκαμε στο αμάξι μέσα σε λίγα λεπτά μετά στριφογυρίζουμε ανεβαίνοντας ένα πολύ στενό δρόμο μέσα στο βουνό. Σε κάθε στροφή, ο Πάολο κόρναρε κλεφτά για να ειδοποιήσει πως ερχόμαστε, σε περίπτωση που κάποιος κατέβαινε. Ο δρόμος ονομάζεται Brinia και μόνο η σκέψη του μου προκαλεί ταραχή. Δεν είναι το ίδιο για τους ντόπιους οι οποίοι τον ανεβοκατεβαίνουν με κλειστά μάτια και στις πιο δύσκολες καιρικές συνθήκες. Ο δρόμος συντηρείται συλλογικά οπότε όταν δεις ένα δέντρο στη μέση του δρόμου, απλά σταματάς, ανοίγεις το πορτ μπαγκαζ και βγάζει το mini πριόνι σου και καθαρίζεις. Είναι σαν να σκουπίζεις το πεζοδρόμιο σου φάση.


Φτάσαμε! Φορτωθήκαμε με τα πράγματα και τις προμήθειες και κατεβαίνουμε ένα μικρό χωματόδρομο με τα πόδια γιατί το αμάξι είναι πολύ μεγάλο ώστε να περάσει.

Α, να εδώ ο Πάολο έσπασε το πόδι του όταν πήγε να κόψει ένα δέντρο. Α, γουαου!

Φτάνουμε στο σπίτι, ένα σπίτι από πέτρες και με δύο οροφους. Ένα μικρό μέρος είναι προσφάτως ανακαινισμένο από τα παιδιά, για να μπορούν να μένουν και το υπόλοιπο είναι προς ανακαίνιση. Από αυτό το υπόλοιπο, όλο είναι γιαπί, εκτός από ένα μικρό δωμάτιο με φρέσκο ξύλινο πάτωμα, επίχρισμα πηλού και με πολύ ζεστή αισθητική. Επίσης έχει ένα υπέροχο κεντρικό παράθυρο στο οποίο όταν είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, απεικονίζεται το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας και όταν στέκεσαι πράσινες νότες από τις κορυφές των δέντρων. Είναι μαγεία να ξυπνάς με αυτή την εικόνα.


Ήμουν όντως εκεί. Έτοιμη να ξεκινήσω μια καθημερινότητα που θα μου άλλαζε τη ζωή. Δεν το ήθερα τότε! Η πρώτη επίσκεψη στο saxu ήταν για 2 εβδομάδες.

Σε αυτές τις δύο εβδομάδες μπόρεσα να πάρω μια γεύση του πως ειναι να ζεις με περιβαλλοντικά συνειδητοποιημένους ανθρώπους. Ανθρώπους που δουλεύουν πολύ και ένα ζευγάρι που έμαθε να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις που προκύπτουν και να βγαίνει πιο δυνατό.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τη Ρόζα και τον Πάολο και ότι γράφω απλά μοιάζει άχρωμο και μικρό συγκριτικά με αυτό που αισθάνομαι για αυτούς. Ας πω μόνο πως είναι δυο αχτίδες φωτός, ελπίδας και ομορφιάς.



Έζησα πολλά πράγματα για πρώτη φορά:

Το να βγαίνω από το σπίτι και να μαζεύω το φαγητό της ημέρας, να παρατηρώ και να βοηθάω στη διαδικασία της δημιουργίας ενός λαχανόκηπου. Πώς φτιάχνονται τα κρεβάτια (του κήπου, ε!), ο εμπλουτισμός τους με φυσικά θρεπτικά (ναι ναι κομποστ και όχι μόνο) και γενικότερα η εξυπηρέτηση αναγκών των φυτών ώστε να διευκολυνθούν οι φυσικές διαδικασίες που τα κάνουν να μεγαλώνουν και να σχηματίζουν ποιοτικά τα μέρη που θα μας θρέψουν.

Επίσης κάτι που δεν ήξερα, πραγματικά το αγνοούσα, λουλούδια που τρώγονται. Δοκίμασα για πρώτη φορά τους καπουτσίνους (Nastrurtium flowers) και ήταν εξαιρετική εμπειρία!



Ξηρή τουαλέτα! Πόσο τέλειο! Πήγα απο μια τουαλέτα που χρησιμοποιεί πόσιμο νερό στη ξηρή που χρησιμοποιείς ρινίσματα ξύλου μετά από τη συνεισφορά σου. Κάθε τόσο μεταφέρεις τον κάδο στη στοίβα που κομποστοποιείται και μετά από ένα διάστημα έχεις ένα πλούσιο χώμα. Μαύρος χρυσός. Μπορείς να μάθεις τα πάντα για τη κομποστοποίηση ανθρώπινων σε αυτό το βιβλίο: Humanure handbook


Μάζεψα τόσα πολλά από αυτό το σύντομο ταξίδι που αποφάσισα να επιστρέψω αργότερα τον ίδιο χρόνο και αυτή τη φορά να μείνω ένα μήνα, τον Οκτώβριο του 2018.

Ο Πάολο είχε ήδη προχωρήσει τόσο πολύ στον κήπο και στο σπίτι. Δουλέψαμε πολύ στο να τελειώσει το σπίτι για να μπορέσουν να μετακομίσουν εκεί το συντομότερο.




Ήμουν εκεί όταν επιχρισώσαμε το κελάρι και το γραφείο/δωμάτιο καλεσμένων. Επίσης όταν έφτασα τη δεύτερη φορά, είχαν τελειώσει το νέο μπάνιο και ήταν μεγάλη τιμή να έχω το λουτρό μου!


Εντάξει, φυσικά δεν ήταν όλα δουλειά δουλειά δουλειά, κάναμε και τις εκδρομές μας, βόλτες στα δάση, σε καταρράκτες, να γνωρίσουμε τους γείτονες, εκδρομή στο Portofino και άλλα.




Αστείες παρατηρήσεις για τους Ιταλούς:

Τρώνε τη σαλάτα μετά το κυρίως γεύμα.

Είναι πολύ τυπικοί στο χρόνο βρασίματος των μακαρονιών. Πήρα πολλές βοηθητικές συμβουλές μαγειρέματος.

Όλοι μιλούν Ιταλικά όταν είναι μαζεμένοι, ακόμα και αν γνωρίζουν Αγγλικά..!


Στην Ιταλία ένιωσα τι θα πει να είσαι ενάντια στον καιρό. Ίσως όχι ενάντια αλλά σίγουρα έρμαιο. Στη μέση ισχυρής καταιγίδας όπου η φύση ξεδιπλώνει τα μαστίγιά της.

Υπήρξε μια νύχτα όπου ο άνεμος φυσούσε δυνατά από τη θάλασσα, έγλυφε τα βράχια και εφτανε στο σπίτι με δύναμη. Ένιωθα πως ανα πάσα στιγμή το τζάμι από το κεντρικό παράθυρο θα έσπαγε και τα γυάλινα θρύψαλα θα με γάζωναν. Φυσικά έκανα το πιο γενναίο να κρυφτώ κάτω από τα σκεπάσματα αλλά η πραγματικότητα ήθελε να μου πει να βγω. Πλέον άκουγα νερό να πέφτει από την οροφή μέσα στο δωμάτιο και ειδοποίησα τα παιδιά. Την επόμενη μέρα ανακαλύψαμε πως αποκολλήθηκε μέρος της οροφής και ευτυχώς κανείς δεν τραυματίστηκε αλλά και κανείς δεν μπορούσε να το προβλέψει. Μετά από τέτοια εμπειρία έμαθα το μάθημα πως όταν χτίζεις ένα σπίτι, το χτίζεις υπολογίζοντας έστω και τη μια μέρα που θα κάνει το χειρότερο καιρό. Και ξέρουμε πλέον πως αυτές οι μέρες γίνονται όλο και πιο συχνές στη Μεσόγειο.



Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αίσθηση της διαθεσιμότητας εξαιρετικών λαχανικών και λοιπών νοστιμιών.





Μια πρόσφατη σχετικά προσθήκη σε ζώα ήταν τα κοτόπουλα. Με το αξιαγάπητο κινητό

κοτέτσι τους και τον κόκκορα με το διπλό λειρί. Τί τύπος! Κάποια στιγμή ενώ είμασταν στο σπίτι ακούσαμε φασαρία να έρχεται από το κοτέτσι και σύντομα καταλάβαμε πως ήταν επίθεση αετού/γερακιού. Αρκετές κότες έλειπαν και οι οι υπόλοιπες ήταν κατατρομαγμένες και κουρνιασμένες στο κοτέτσι τους. Φτιάξαμε ένα σκιάχτρο που έλεγα πως ήταν η ξανθιά μου κοπέλα και γενικά περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει. Μερικές κότες επέστρεψαν από το δάσος αλλά κάποιες δεν φάνηκαν ποτέ. Ήταν σαν σκηνή από το Jurassic Park.



Προσπάθησα να επιδείξω την τεχνική σκαλοποίας και να φτιάξω σκάλες που θα ενώνουν τα διαζώματα αλλά τελικά αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από ότι περίμενα. Παρόλ' αυτά κάποιες επιβίωσαν καθώς και τα άτομα που τις χρησιμοποιούσαν.


Επίσης εξασκήθηκα στο κόψιμο ξύλων ...εε χρειάζομαι και άλλη εξάσκηση σίγουρα και ήταν υπέροχο να παρακολουθώ τον Πάολο να δουλεύει με το ξύλο σε διάφορα έργα.







Γενικά, κατά τη διάρκεια των επισκέψεων μου στη φάρμα των παιδιών, έπαιρνα πάντα μια ζεστή και ελπιδοφόρα αίσθηση ότι τα πράγματα οδεύουν σε καλό δρόμο. Ένιωσα δίψα να διευκολύνω αυτές τις διαδικασίες που θα ωφελήσουν τον κόσμο και παρατήρησα πόσο ζωντανές είναι οι σχέσεις μεταξύ των οικογενειών εκεί. Ανοιχτοί άνθρωποι, αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουν και εξαιρετικά δωτικοί και να μοιραστούν μαζί σου. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα μιας υγιούς και χαρούμενης κοινότητας.


Για περισσότερες φωτογραφίες, μπορείτε να πάτε στο instagram!


Φιλιά σε όλους!